Kadın Öyküleri

Kuaför salonu, üç yolun kesiştiği alanda bulunuyordu. Buraya ilk kez ablam getirmişti beni. Oynak kalçasının her hareketini teşhir eden daracık pantolonunu giymişti o günde. ‘Aman babam görmesin!’ diye kıkırdamıştı üstelik.

Sokak hala ıssız. Gece kıpkırmızı... Kar başlayacak birazdan... Zaman ne kadar da çabuk geçiyor. Azar azar, usul usul.

Gözlerini açıp karanlığın bağrına bakarken yine aynı şey vardı aklında. Ölümden korkmuş muydu hiç? Ölmekten ve ölen bütün her şeyden. Anılarda kalmıştı bütün hayatı. Eski fotoğraf albümlerinin unutulmaya yüz tutmuş sayfalarında…

“Bir kadın annesinden neyi miras alır?

İnci küpelerini, elmas kolyesini mi? Muhallebinin kıvamını, pilavın suyunun kararını mı? Belki sandıktan sandığa aktarılan sırma işli örtülerini. Belki de el yazısıyla doldurulmuş sayfaları yemek lekeli bir tarif defterini. Yoksa ağda bezini - ve kocasını - hangi yöne, çaktırmadan nasıl çekivereceğinin sırrını mı?”

Uyandığın anda derin bir acı başlıyor. Etrafına bakınıyorsun. Doktorun omzuna dokunuyor şefkatli bir tavırla. “Her şey yolunda” diyor. Oysa tüm organların senden koparılmış sanki. Beni düşünüyorsun. Yüreğin dilsiz bir yara… Bedeninle birlikte kanıyor. Onunki gibi…

Ben güneşim. Bu sabah gözlerimi bulutların bağlamasını bekledim, geç kaldılar; gözyaşım oldular.

Elma ağacındaki kozamdan yeni çıktım. Güneş doğduğunda kerpiç evden gelen çiçek kokusuna dayanamayıp içeri girdim. Bir kapının üzerine konup etrafa baktım. Ayaklarına örümcek ağı dolanmış ihtiyar bir sandalyenin üzerinde çıplak bir kız oturuyordu.

Nesibe, cama vuran yağmur damlalarının akışını izlemeye başladı. Kimi yavaşça süzülüyordu, kimi de bir yerlere yetişme telaşındaymış gibi hızlı hızlı akıyordu. Hepsi akıyor, diye düşündü, hiçbir şey yerinde durmuyor. Durmuyor muydu sahi?

Biraz uyuyabilsem.

Olmuyor, göz kapaklarımın altında resimler fıldır fıldır. Çoğu çocukluğumuzdan kalma anılar, belki de kendi uydurduğum olur olmaz şeyler işte. Geçmiş, gelecek, düş, gerçek iç içe. Anıların ortasında son fotoğrafındaki yüzün. Pencereden akan yol boyu takibimdesin.

"Mavi" diyorum içimden."Elinde kitap tutan, okuyan her adama ne güzel yakışıyor."Mavi kazağının ve elindeki kitabın hatırına "Günaydın" diyorum boş olan karşısındaki koltuğa otururken. Kısacık bakıyor. Tanımadığı kadının birine kurucuk "Günaydın" diyor, sabahın güzelliğinden uzak.